مردم قدیم می دیدند که ستاره های مشخصی در الگوهای شکل داری مثل شکل انسان ها، حیوانات یا اشیاء معمولی چیده شده اند. بعضی از این الگوها صورت فلکی نامیده می شوند و اسم آنها از شخصیت های اسطوره ای گرفته شده. برای مثال صورت فلکی اوریون (Orion) یا شکارچی به نام یک قهرمان در اساطیر یونانی نام گذاری شده. دب اکبر و دب اصغر هم نام صورت های فلکی دیگری هستند.
امروزه ستاره شناسان نام بعضی از صورت های فلکی که به وسیله قدیمی ها توصیف شده را در نام های علمی ستاره ها مورد استفاده قرار می دهند. اتحادیه بین المللی ستاره شناسی IAU که مسئول نام گذاری اجرام آسمانی است، 88 صورت فلکی را تشخیص داده. این صورت های فلکی آسمان را به طور کامل می پوشانند. در بیشتر موارد روشن ترین ستاره در یک صورت فلکی، نام آلفا- اولین حرف الفبای یونانی- را به عنوان بخشی از نام علمیش به همراه دارد. به عنوان مثال نام علمی ستاره “وگا” روشن ترین ستاره در صورت فلکی “لیرا”، “آلفا لیرا” است.
دومین ستاره روشن صورت فلکی معمولاً با بتا- دومین حرف الفبای یونانی- نامگذاری می شود. سومین ستاره روشن هم بر اساس همین الفبا گاما نامیده می شود و این روند ادامه دارد.
اما شمار ستارگان شناخته شده به قدری زیاد است که IAU یک سیستم متفاوت را برای نام گذاری ستارگان تازه کشف شده به کار می برد. بیشتر نام های جدید شامل یک کلمه با اختصار است که با یک گروه از نشانه ها همراهی می شود. کلمه اختصار برای هر نوع از ستاره فهرستی است که اطلاعات مربوط به ستاره را به شکلی مرتب می آورد. برای مثال “6350-1302PSR J ” نوعی ستاره است که به عنوان ستاره تپنده یا تپ اختر (pulsar) شناخته می شود- بر این اساس می شود تشخیص داد این ستاره، ستاره ای تپنده است که PSR در نامش است. بقیه حروف نشانه هایی هستند که جهت ستاره و طول و عرض جغرافیایی آن را در آسمان نشان می دهند و… .
