سه دسته بزرگ از سنگ ها وجود دارند که آذرین، رسوبی و دگرگونی نام دارند.
نکته اصلی درباره سنگ های آذرین این است که آنها زمانی آن قدر داغ بوده اند که حالت مذاب داشته اند. در این جدول به تمام سنگ های آذرین و ویژگی های کلیشان اشاره شده است.
اندازه سنگ
رنگ عمومی
سایر
ترکیبات
نوع سنگ
ریز
تیره
ظاهر شیشه ای
گدازه شیشه ای
ابسیدین
Obsidian
ریز
روشن
حباب های بسیار کوچک
کف در گدازه های چسبنده
سنگ پا
Pumice
ریز
تیره
حباب های بسیار بزرگ
کف در گدازه سیال
کف، تفاله معدنی
Scoria
ریز یا مخلوطی از ریز و درشت
روشن
حاوی کوارتز
گدازه با سیلیس زیاد
فلسیت
Felsite
ریز یا مخلوطی از ریز و درشت
حد وسط
بین فلسیت و بازالت
گدازه با میزان سیلیس متوسط
آندزیت
Andesite
ریز یا مخلوطی از ریز و درشت
تیره
هیچ کوارتزی ندارد
گدازه با میزان سیلیس کم
بازالت
Basalt
مخلوط
همه رنگی
دانه های بزرگ در زمینه ریز دانه
دانه های بزرگ از فلدسپار،کوارتز، پیروکسن یا الیوین
نقطه حضیض خورشیدی نقطه ای است که یک سیاره در نزدیک ترین وضعیت خود به خورشید قرار دارد. زمانی که در آن یک سیاره به نقطه حضیض خورشیدی می رسد موقعیت مناسبی را برای اندازه گیری طول مدار فراهم می کند. سال بی هنجار (anomalistic year) به صورت زمان بین گذر سیاره از یک حضیض به حضیض بعدی تعریف شده است.
دوره زمانی بین دو عبور از نقطه حضیض خورشیدی سال غیر بی هنجار است
اعتدال بهاری (1 فروردین یا 21 مارس) هنگامی رخ می دهد که خورشید از نیمکره جنوبی یک کره آسمانی عبور می کند تا به نیمکره شمالی آن برود. در این زمان، تعداد ساعات روشن و تاریک برابرند.
مدت زمان بین اعتدال بهاری در یک سال و اعتدال بهاری سال بعد سال انقلابی نامیده می شود.
با این حال سال انقلابی همیشه طول مدت ثابتی ندارد. به خصوص جنبش محور چرخشی زمین که با تعریف “تغییر جهت محور یک جسم” هم شناخته می شود در این امر مؤثر است.
در حال حاضر، یک سال انقلابی 365.24219 روز متوسط خورشیدی طول می کشد که با سال تقویمی اختلاف دارد. اختلاف بین سال تقویمی با سال انقلابی به این معنی است که تقویم به آهستگی دستخوش تغییر می شود و تاریخ اعتدال بهاری هم تغییر می کند.
ستاره ثابت مرجعی است که چارچوب مفیدی را برای اندازه گیری حرکات اجرام آسمانی فراهم می کند. بر این اساس دوره نجومی مدت زمانی است که یک سیاره مدارش را به دور ستاره ثابت کامل می کند.
مدار یک سیاره به دور خورشید با در نظرگرفتن خورشید به عنوان ستاره ثابت اندازه گیری می شود و برای تعیین دوره تناوب نجومی آن مورد استفاده قرار می گیرد
دوره تناوب نجومی زمین 365.25636 روز متوسط خورشیدی است که کمی طولانی تر از سال انقلابی 365.24219 روزه است. (سال انقلابی براساس مدت زمان بین دو اعتدال بهاری پیاپی اندازه گیری می شود).در اغلب سیستم های تقویمی، طول سال 365 روز در نظر گرفته می شود. درنتیجه سال های کبیسه اضافه می شوند تا میزان جابجایی تقویمی در تاریخ های مشاهده وقایع (به عنوان مثال انقلاب ها و اعتدال ها) کاهش یابد.
یک سال مدت زمانی است که طی آن یک سیاره، ماهواره و یا دیگر اجرام آسمانی یک دور به دور خورشید (یا در رابطه با سیارات خارج از منظومه شمسی یک بار به دور ستاره خود) می گردند.
این که طول مدت یک سال به طور دقیق چقدر است بستگی به نقطه مرجعی دارد که برای حرکت مداری مورد استفاده قرار می دهیم. در مورد زمین، این گزینه ها به عنوان نقاط مرجع وجود دارند:
با کمی توجه مشخص می شود که هیچ یک از این سه نوع سال دقیقاً طول مدت یکسانی ندارند – همگی کمی طولانی تر از سال تقویمی 365 روزه و کوتاه تر از سال کبیسه 366 روزه هستند.
برای دیگر سیارات منظومه شمسی، طول تقریبی یک سال (براساس سال انقلابی کره زمین اندازه گیری شده) عبارتند از:
در نقطه حضیض خورشیدی (پری هلیون)، یک سیاره در مدار بیضی شکلش به دور خورشید، در نزدیک ترین مکان به خورشید قرار می گیرد. برای یک سیاره، ستاره دنباله دار و یا دیگر اجرام آسمانی حرکت کردن به دور خورشید در یک مدار بیضی شکل انجام می گیرد و به این ترتیب فاصله بین جسم و خورشید در سراسر مدار تغییر می کند.
در مدار بیضی شکل یک سیاره، نقطه حضیض خورشیدی، نزدیک ترین فاصله آن سیاره از خورشید است
در این شرایط نزدیک ترین موقعیت، یعنی کوتاه ترین فاصله بین خورشید و زمین، به عنوان نقطه حضیض خورشیدی شناخته می شود. (per در یونانی به معنی نزدیک و helios به معنی خورشید است.)در این نقطه در مدار، سیاره با حداکثر سرعتش حرکت می کند (قانون دوم کپلر). حضیض خورشیدی به طور خاص در مورد مدارهای حول خورشید به کار می رود ولی درواقع نقطه حضیض در هر مدار معمولی بیضی شکلی که در آن یک جسم کوچک تر به دور یک جسم بزرگ تر می گردد وجود دارد.
برای به طور کامل مشخص کردن موقعیت یک سیاره، بحث نقطه حضیض خورشیدی به عنوان یکی از عناصر (پایه های) مدار مورد نیاز است. در یک میدان گرانشی (جاذبه ای) قوی، محل نقطه حضیض خورشیدی ممکن است به طور پیاپی روی مدارها جلوتر برود. در منظومه شمسی، این امر را می توان در مدار سیاره تیر (عطارد) مشاهده کرد که آزمون مهمی برای قانون نسبیت عام محسوب می شود.
فلز عنصری شیمیایی است که رسانای الکتریسیته و گرما است. در یک فلز، اتم ها الکترون از دست می دهند تا یون های مثبت (کاتیون ها) را تشکیل دهند. فلز قادر به تشکیل پیوندهای یونی مثبت است. عناصری مانند طلا، نقره، و مس نمونه فلزاتند.
فلزات چگونه ساخته می شوند؟
فلزات به طور طبیعی معمولاً در سنگ ها ایجاد می شوند. با این حال، برخی از آلیاژها را هم می توان از ترکیب یک یا چند فلز ساخت. در سنگ های مختلف ترکیبات گوناگونی از فلزات وجود دارند که برخی از آنها با ارزش تر از بقیه اند.
در این مطلب، حقایق جالبی درباره دوزیستان بیان می کنیم و با ویژگی های منحصر به فرد آنها، چرخه زندگی و تاریخ تکامل شان آشنا می شویم.
حقیقت1: دوزیستان به سه گروه تقسیم شده اند که شامل 1-سوسمارهای آبی و سمندرها، 2-قورباغه ها و وزغ ها و 3-سیسیلین ها می شود.
سوسمارهای آبی و سمندرها دوزیستانی با بدن های کشیده و باریکند که دم بلند و نیز چهار دست و پا دارند. سوسمارهای آبی بیشتر عمرشان را بر روی خشکی می گذرانند و تنها برای فرزندآوری به آب برمی گردند. برعکس، سمندرها کل زندگیشان را در آب سپری می کنند.
سوسمارهای آبی بیشتر عمرشان را بر روی خشکی می گذرانند و تنها برای فرزندآوری به آب برمی گردند
سمندرها برخلاف سوسمارهای آبی کل زندگیشان را در آب سپری می کنند
قورباغه ها و وزغ ها بزرگ ترین گروه از گروه های سه گانه دوزیستان هستند. قورباغه های بالغ و وزغ ها چهار دست و پا دارند اما دم ندارند.
قورباغه بالغ چهار دست و پا دارد اما دم ندارد
وزغ یک سر بزرگ و پاهای عقبی عضلانی دارد و دم ندارد
درباره گروه سوم دوزیستان یعنی سیسیلین ها حداقل شناخت وجود دارد. آنها هیچ دست و پایی ندارند و فقط از یک دم بسیار کوتاه برخوردارند. سیسیلین ها شباهت هایی ظاهری و سطحی به مارها، کرم ها و یا مارماهی ها دارند اما نسبت و خویشاوندی نزدیکی با هیچ یک از این جانوران ندارند.
درباره گروه سوم دوزیستان یعنی سیسیلین ها حداقل شناخت وجود دارد
حقیقت2: درحال حاضر بین 5000 تا 6000 گونه از دوزیستان در جهان وجود دارند.
اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت تخمین می زند که حدود 6000 گونه شناخته شده قورباغه، وزغ، سمندر و سیسیلین در جهان وجود داشته باشد. منابع دیگر تعداد گونه های دوزیستان را در حدود 5000 گونه تخمین می زنند. در میان سه گروه دوزیستان، قورباغه ها و وزغ ها با حدود 29 خانواده و 4380 گونه بیشترین تنوع را دارا هستند. سوسمارهای آبی و سمندرها از این نظر با حدود 10 خانواده و 470 گونه در رده دوم قرار دارند. اما تنها 3 خانواده و 170 گونه از سیسیلین ها وجود دارد.
حقیقت3: اولین دوزیستان حدود 370 میلیون سال پیش در طی دوره دونین ظاهر شدند.
در طول دوره دونین، یک گروه از ماهی های اولیه گوشتی- با باله که به نام کروسوپتریگین ها (crossopterygians) شناخته می شوند، به اولین دوزیستان تکامل یافتند. این موجودات اولین مهره دارانی بودند که به سوی زیستگاه های خشکی حرکت کردند. جهان این دوزیستان اولیه به طور کامل با آن چیزی که امروزه هست متفاوت است. در آن موقع هیچ پرنده و پستاندار و هیچ خزنده ای بر روی خشکی وجود نداشت. تنها بی مهرگان و مجموعه ای از گیاهان ماقبل تاریخ مانند کلب خزه ها (club mosses)، سرخس ها و غافی ها (liverworts) ساکنان خشکی ها بودند. اولین دوزیستانی که فسیل آنها به دست آمده ایکتیوستگاها (Ichthyostega) هستند. جانورانی که چهار دست و پا و نیز شش داشتند.
حقیقت4: دوزیستان اولین مهره داران دارای چهار دست و پا بودند.
در دوزیستان اولیه، از باله گوشتی اجداد شبه ماهی شان دو جفت دست و پای دارای مفصل تکامل یافتند. به این ترتیب دوزیستان اولین تتراپودها بودند -جانورانی با ستون فقرات که چهار دست و پا داشتند. ایجاد دست و پا به دوزیستان اولیه و فرزندان آنها این توانایی را داد که بر روی خشکی از بدنشان محافظت کنند و آزادانه تر در زیستگاه های زمینی شان حرکت کنند. انتقال از آب به خشکی، علاوه بر ایجاد چالش حرکتی، برای فرزندان دوزیستان چالش های دیگری مانند سازگار شدن برای تنفس در هوا و جلوگیری از خشک شدن را هم ایجاد کرد.
حقیقت5: دوزیستان در مقایسه با دیگر مهره داران ساختمان بدنی ساده ای دارند.
بیشتر دوزیستان بالغ، 4 دست و پا و همچنین 4 انگشت روی پاهای جلویی و 5 انگشت روی پاهای عقبی دارند (سیسلین ها استثنایی بر این قانونند و نه دست و پا دارند و نه انگشت). بیشتر قورباغه ها و وزغ ها یک سر بزرگ و پاهای عقبی عضلانی دارند و دم ندارند. سمندرها بدن های کشیده و دم دارند، تعداد انگشتان در برخی از گونه ها کاهش یافته و یا حتی برخی گونه ها به طور کامل فاقد پاهای عقبی هستند. دوزیستان، فاقد قفسه سینه (قفسه صدری) هستند و تنها دنده های کوتاهی دارند. آنها همچنین دیافراگم ندارند.
حقیقت6: دوزیستان پوست ظریف نفوذ پذیری دارند.
پوست دوزیستان ظریف است و با پولک های سفت (یکی از ویژگی های خزندگان) و یا مو (یکی از مشخصه های پستانداران) حفاظت نمی شود. پوست دوزیستان در مقابل آب نفوذپذیر است و مشخصه آن داشتن غدد مخاطی متعدد است که به حفظ پوست آنها از خشک شدن کمک می کند. همچنین همه دوزیستان غددی سمی در پوستشان دارند که طیف وسیعی از سموم را بسته به نوع گونه تولید می کند. برخی از سموم صرفاً ناخوشایندند در حالی که برخی دیگر مرگبارند.
حقیقت7: یک گروه از سمندرها که به نام پلتودونتیدها ((plethodontidsشناخته شده اند، شش ندارند.
پلتودونتیدها که “سمندرهای بدون شش” هم نامیده می شوند، از آن جایی که شش ندارند باید اکسیژن را از میان پوست و دهانشان جذب کنند تا نفس بکشند. از میان سمندرها، پلتودونتیدها با حدود 376 گونه، متنوع ترین گروه را دارند. آنها در مناطق شمال آمریکا، آمریکای مرکزی، آمریکای جنوبی، جنوب اروپا، ساردینیا (منطقه ای خودمختار از ایتالیا در دریای مدیترانه) و کره ساکنند.
حقیقت8: بیشتر دوزیستان دارای چرخه زندگی سه مرحله ای هستند.
بیشتر گونه های دوزیستان دارای چرخه زندگی ای هستند که شامل سه مرحله تخم، لارو و بزرگسالی است. انتقال از لارو به بزرگسالی به نام دگردیسی شناخته می شود. در برخی از دوزیستان مانند قورباغه، وزغ، سمندر و سوسمار آبی تحول از لارو به بزرگسالی چشمگیر است. بیشتر دوزیستان تخمشان را در آب می گذارند (تعداد کمی از گونه ها تخمشان را روی خشکی می گذارند). تخم های دوزیستان هیچ پوسته سختی ندارد و به جای آن در یک توده ژلاتینی احاطه شده تا از خشک شدن تخم جلوگیری شود. چرخه زندگی قورباغه ها و وزغ ها شاید شناخته شده تر از بقیه دوزیستان باشد. بچه قورباغه بودن مرحله لاروی است.
حقیقت9: سمندر غول پیکر چینی بزرگ ترین دوزیست است.
به این ترتیب این سمندر بزرگ ترین سمندر جهان هم هست. این سمندر به حدی رشد می کند که طولش به 30 سانتی متر می رسد. بقیه دوزیستان بزرگ عبارتند از: سمندر غول پیکر ژاپنی و قورباغه جالوت.
حقیقت10: تعداد دوزیستان در سراسر جهان در حال کاهش است.
بنا به گفته اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت، نزدیک به یک سوم از تمام دوزیستان در معرض تهدیدند یا منقرض شده اند. بیشترین تعداد گونه های در معرض خطر در کلمبیا، مکزیک و اکوادور قرار دارند. دوزیستان جزایر کارائیب نیز در معرض خطرند. جزایر کاراییب جایی است که درصد بالایی از دوزیستانی که در آن زندگی می کنند در معرض تهدیدند و یا منقرض شده اند. در سال های اخیر، دانشمندان و حامیان حیات وحش تلاش کرده اند آگاهی عمومی را نسبت به کاهش جمعیت دوزیستان جهان و راه های جلوگیری از آن بالا ببرند.
گیاهان موجودات شگفت انگیزیند. آنها قادرند غذایشان را از طریق فتوسنتز درست کنند و همچنین مواد غذایی میلیون ها موجود زنده دیگر را هم تأمین کنند. اما از نظر برخی، گیاهان ممکن است کسل کننده به نظر برسند. درحالی که واقعاً این طور نیست. یکی از دلایلش این است که گیاهان جالب و غیر عادی ای هم وجود دارند. نمونه هایی که در زیر آورده شده اثبات می کنند که گیاهان فقط چیزهای سبزی نیستند که در خاک رشد می کنند.
پانسمان کننده ها (Bandagers)
استبرق یا لباشیریان (Milkweed) گیاهی است که وقتی می شکند یا قطع می شود مایع شیری رنگی تراوش می کند. وقتی که این آب خشک می شود، به صورت یک پانسمان منطقه شکسته شده را می پوشاند. این مایع شیری رنگ از این جهت هم مهم است که مثل یک عامل بازدارنده سمی در برابر حشراتی عمل می کند که ممکن است سعی کنند از گیاه تغذیه کنند. یک استثنا در این زمینه در بین حشرات، پادشاه پروانه است که درمقابل تأثیرات این سم مصون است. گیاهان استبرق تنها گیاهانی هستند که کرم های جوان پادشاه پروانه آنها را خواهند خورد.
ربات را می توان دستگاهی خود کنترل با قابلیت برنامه ریزی، متشکل از اجزای الکتریکی، الکترونیکی یا مکانیکی تعریف کرد. به عبارتی دیگر، ربات ماشینی است که به جای یک مأمور زنده عمل می کند. ربات ها به ویژه برای انجام وظایف و مشاغل خاصی مطلوبند، زیرا بر خلاف انسان هیچ وقت خسته می شوند؛ می توانند شرایط فیزیکی ای را تحمل کنند که ناراحت کننده و حتی خطرناک است؛ می توانند در شرایط بدون هوا کار کنند؛ تکرار آنها را خسته نمی کند و از کاری که در دست دارند پریشان حواس و گیج نمی شوند.
مفهوم ربات بسیار قدیمی است اما واژه آن در قرن بیستم از کلمه چک-اسلواکی روباتا (robota) یا رباتنیک robotnik))، به معنی برده، بنده و کار اجباری اختراع شد. روبات ها مجبور نیستند دایم مراقب باشند و یا مانند انسان ها رفتار کنند، اما باید انعطاف پذیر باشند به طوری که بتوانند کارهای مختلفی را انجام دهند.
روبات های صنعتی اولیه، مواد رادیواکتیو را در آزمایشگاه های اتمی به کار می گرفتند. آنها با اتصالات مکانیکی و کابل های فولادی به هم متصل می شدند. امروزه بازوهای رباتی واقع در مسافت هایی دور را می توان با فشار دکمه، سوییچ و یا سکان هدایت و دسته فرمان حرکت داد.
در ربات های کنونی سیستم های حسی ای ایجاد شده که اطلاعات را پردازش می کنند و طوری کار می کنند که انگار مغزهای پیشرفتهای دارند.“مغز” آنها در واقع شکلی از هوش مصنوعی رایانه ای ((artificial intelligence (AI) است. AI به ربات اجازه می دهد تا موقعیت را درک کند و برای انجام دادن یا ندادن یک سری از کارها بر اساس آن شرایط تصمیم گیری کند.
ناسا چگونه از روبات ها استفاده می کند؟ ناسا از روبات ها برای انجام کارهای مختلفی بهره می برد. بازوهای رباتیک می توانند اشیای بزرگی را در فضا حرکت دهند. فضاپیمای رباتیک می تواند از جهان های دیگر دیدار کند. هواپیماهای رباتیک هم می توانند بدون خلبان پرواز کنند.