Tag: فضاپیما.

کشف سیارات

از زمین پنج سیاره تیر (عطارد)، ناهید (زهره)، مریخ، مشتری و کیوان یا زحل را می توانیم بدون استفاده از تلسکوپ ببینیم. سیارات دیگر یعنی اورانوس، نپتون با استفاده از تلسکوپ قابل دیدن هستند. اورانوس در سال 1781، نپتون در سال 1846 و پلوتون که اینک جزو سیارات اصلی محسوب نمی شود و عنوان سیاره کوتوله دارد، در سال 1930 برای اولین بار با تلسکوپ دیده شدند. علاوه بر اینها هزاران جسم مثل سیارک ها نیز وجود دارند. بیشتر سیارک ها در منطقه ای بین مدارهای مریخ و مشتری می گردند. در حالی که خانه شهاب سنگ های در حال حرکت در فضا بسیار دورتر از مدار پلوتون و در ابر اورت است.

 

بسیاری از فضاپیماها برای کشف سیارات و ماه ها به فضا فرستاده شده اند. این فضاپیماها عبارتند از: آپولو، کاسینی- هویگنس، مارینرها، ماژلان، ونرا، وایکینگ، وویجر(1و2)، استارداست، اولیس، ماکسیمم و … .

 

فضاپیمای آپولو 15

 

آپولو11 در سال 1969 برای اولین بار بشر را به ماه برد و روی ماه نشست. سرنشینان آپولو عبارت بودند از نیل آرمسترانگ و باز آلدرین. مایکل کالینز هم در داخل موشک بود. آپولوهای  17-12 هم به اکتشاف ماه ادامه دادند.

 

 

 

 

 

 

فضاپیمای پیونیر 10

پیونیر10 و11 اولین مأموریت ناسا برای کشف منظومه شمسی و فراتر از آن بود. پیونیر10 در سال 1972 پرتاب شد و به مشتری رفت. 29 سال بعد در سال 2001 علایمی از پیونیر10 به زمین رسید. پیونیر بیش از هفت میلیارد مایل از زمین فاصله داشت و به سوی ستاره آلدباران (Aldebaran) در صورت فلکی ثور (Taurus) درحرکت بود.

 

پیونیر11 در سال 1973 برای سفر به مشتری راه اندازی شد. بعد به سمت صورت فلکی عقاب (Aquila) رفت. آخرین پیام از پیونیر 11 در سال 1995 به زمین رسید.

 

 

 

مأموریت وایکینگ ها

 

فضاپیمای وایکینگناسا دو فضاپیمای وایکینگ، یعنی وایکینگ1 و وایکینگ2 را به کاوشگر برای نشستن و گشتن بر روی سطح مریخ مجهز کرد و آن را در سال 1975 به فضا فرستاد. وایکینگ ها تصاویری از مریخ و ماه هایش به زمین ارسال کردند.

 

مأموریت وویجرها

 

فضاپیمای وویجر 3ناسا دو فضاپیمای وویجر را در سال 1977 برای کشف منظومه شمسی به فضا فرستاد. وویجرها تصاویری از سیاره های خارجی تر و ماه هایشان به زمین ارسال کردند.

 

 

مأموریت استارداست

 

فضاپیمای استارداستیک فضاپیمای کوچک حدود 350 کیلوگرمی در فوریه 1999 پرتاب شد تا با شهاب سنگ وایلد2 ،Wild2 ملاقات کند و در سال 2006 در آمریکا به زمین بنشیند. فضاپیمای استارداست ناسا برای کسب اطلاعات درباره شهاب سنگ ها طراحی شده بود. استارداست یک نمونه از مواد شهاب سنگ ها را به زمین آورد.

 

مأموریت مارینرها

 

فضاپیمای مرینر 10فضاپیماهای مارینر برای جمع آوری اطلاعات درباره سیاره های تیر، ناهید و مریخ طراحی شدند. آنها به فضا فرستاده شدند تا از این سیاره ها نقشه برداری کنند و دما، ترکیبات، فشار و تراکم و … جو آنها را اندازه گیری کنند.

 

 

 

 

مأموریت کاسینی هویگنس

 

فضاپیمای کاسینی هویگنسفضاپیمای کاسینی هویگنس در اکتبر 1997 به فضا فرستاده شد تا برای مأموریتی 11 ساله به زحل برود. این فضاپیما بعد از انجام  تقسیم بندی های اصلی بر روی حلقه های کیوان یا زحل، شکاف کاسینی (Cassini Division) نامیده شد. شکاف کاسینی به شکاف تاریکی بین دو حلقه اول زحل گفته می شود. کاسینی عکس ها و اطلاعات علمی ای از ناهید در سال 1998 و از مشتری در سال 2000 به زمین فرستاد. برای کسب اطلاع درباره ساختمان فضاپیما اینجا را کلیک کنید.

 

 

پرسشزمین

سیارات خاکی منظومه شمسی کدامند؟

الف) مشتری، کیوان، نپتون، اورانوس

ب) زمین، مشتری و پلوتون

ج) تیر، ناهید، زمین، مریخ

د) پلوتون، ستاره های دنباله دار، سیارک ها، شهاب سنگ ها

امتیاز به مطلب

بعضی از ستاره های دنباله دار

مدار ستاره دنباله دار هالی

ستاره دنباله دار هالی: ستاره دنباله دار هالی را اولین بار ستاره شناسان  چینی در بیش از دو هزار سال پیش مشاهده کردند. دانشمندان با مطالعه درباره ستاره دنباله دار هالی، وقتی در سال 1986 از نزدیک زمین عبور می کرد، بیشتر درباره ستاره های دنباله دار آموخته اند. پنج فضاپیما تا کنون به سمت هالی پرواز کرده اطلاعاتی درباره ظاهر آن و ترکیب شیمیایی اش جمع آوری کرده اند. چندین فضاپیما هم به قدر کافی به هالی نزدیک شده اند تا درباره هسته آن که به طور طبیعی در کما پنهان شده مطالعه کنند.

ستاره دنباله دار برلی (Borrelly): ستاره دنباله دار دیگری که به وسیله دوربین های فضاپیما دیده شده ستاره دنباله دار برلی است. فضاپیمای (Space Deep1) در طول یک پرواز در سال 2001 مشخص کرد که این ستاره دنباله دار، هسته ای به اندازه نصف هسته ستاره دنباله دار هالی دارد. هسته این ستاره دنباله دار شکل سیب زمینی دارد و سطح آن تاریک است. مثل ستاره دنباله دار هالی، "برلی" فقط از نواحی کوچکی گاز آزاد می کند. این نواحی حفره هایی در پوسته هستند که یخ را در معرض نور خورشید قرار می دهند.

 

یک چاله برخوردی روی مشتری

یکی از محل برخوردهای SL-9 روی مشتری در سال 1994 عکس به وسیله تلسکوپ فضایی هابل گرفته شده

 

ستاره دنباله دار شومیکری-لوی 9: در سال 1994 ستاره شناسانی به نام های "ایگن و کارولین شومیکر" و "دیوید اچ لوی" ستاره دنباله داری را که به نام خودشان شومیکری-لوی9 (Shoemaker-Levy9) نامگذاری شد را مشاهده کردند. تعدادی از قطعات این ستاره دنباله دار با سیاره مشتری برخورد کرده بود.

 

به این شکل که وقتی این ستاره دنباله دار از نزدیکی مشتری عبور می کرد، نیروی جاذبه مشتری آن را خرد کرد. تکه های این ستاره دنباله دار در طول شش روز در سال 1994 با مشتری تصادف کرد. این برخورد باعث به وجود آمدن توپ های آتشینی در جو مشتری شد که از زمین قابل مشاهده بود.

 

ستاره دنباله دار هیل- باب: یکی از فعال ترین ستاره های دنباله داری که در بیش از 400 سال اخیر دیده شده ستاره دنباله دار هیل- بوب (Hale-Bob) است. این ستاره دنباله دار به نام دو ستاره شناس آماتوری که به طور جداگانه آن را کشف کردند نام گذاری شده. این ستاره دنباله دار در سال 1997 به فاصله 122 میلیون مایلی یا 197 میلیون کیلومتری زمین آمد. این فاصله برای یک ستاره دنباله دار کم نیست. با این حال این ستاره دنباله دار با چشم غیر مسلح دیده شد. چون هسته آن به شکل غیر معمولی بزرگ بود و مقدار زیادی گاز و گرد و غبار بیرون می داد. تخمین زده می شود که هسته آن حدود 18 تا 25 مایل یا 30 تا 40 کیلومتر قطر داشته باشد. دوره گردش این ستاره دنباله دار 2380 سال است و بار دیگر در سال 4377 میلادی دیده خواهد شد.

 

ستاره دنباله دار لینیر: این ستاره دنباله دار وقتی به خورشید نزدیک شد در هم شکست. هسته یخی لینیر (Linear) درسال 2000 هنگامی که از نزدیکی خورشید عبور می کرد، متلاشی شد. گرمای متراکم خورشید بیش از نیروهای جاذبه اش در متلاشی کردن این ستاره دنباله دار تأثیر داشت.

 

مطالعه درباره ستارگان دنباله دار دیگر: درسال 2004 فضاپیمای "استارداست" از نزدیک هسته ستاره دنباله دار "وایلد 2" (Wild2) عبور کرد و نمونه هایی از کمای آن را جمع کرد. همچنین در سال 2004 آژانس فضایی اروپا، فضاپیمای "رزتا" (Rosetta) را به فضا فرستاد تا درسال 2014 به ستاره دنباله دار Churyumov-Gerasimenko برسد. رزتا طوری طراحی شده که می تواند روی هسته ستاره دنباله دار بنشیند.

امتیاز به مطلب