اگر با دقت حتی بدون تلسکوپ به آسمان نگاه کنید ردیفی از رنگ ها، از رنگ مایل به قرمز تا مایل به زرد و مایل به آبی را در ستاره ها خواهید دید.
رنگ ستاره به دمای سطحش بستگی دارد. ستاره شناسان دمای ستاره را با واحد “کلوین” در واحد متریک، اندازه گیری می کنند. مقیاس های کلوین و سانتی گراد از نقاط مختلف شروع می شوند. مقیاس کلوین درنقطه 273.15- درجه سانتی گراد شروع می شود. بنابراین دمای صفر کلوین معادل 273.15- درجه سانتی گراد است. دمای صفر درجه سانتی گراد یا 32 درجه فارنهایت معادل 273.15 کلوین است.
ستارگان قرمز تیره دمای سطحشان حدود 2500 کلوین است. دمای سطح یک ستاره قرمز روشن حدود 3500 کلوین است. دمای سطح خورشید و سایر ستارگان زرد حدود 5500 کلوین است. دمای سطح ستارگان آبی از حدود 10000 تا 50000 کلوین است.
اگرچه با چشم غیرمسلح چنین به نظر می رسد که تنها یک رنگ از یک ستاره خارج می شود، اما در واقع طیفی از رنگ ها از ستاره خارج می شود. شما با استفاده از طیف نما که رنگ های نور خورشید را جدا می کند و گسترش می دهد، می توانید ببینید که نور ستاره شامل تعداد زیادی از رنگ ها است. در حالی که به عنوان مثال خورشید بدون تلسکوپ یک ستاره زرد به نظر می رسد. طیف قابل مشاهده شامل همه رنگ های رنگین کمان است. این ردیف رنگ ها از قرمز که به وسیله فوتون ها (ذرات نور) با حداقل انرژی تولید می شود تا بنفش که به وسیله فوتون هایی که بیشترین انرژی را دارند تولید می شود، را در خود دارد.
نور قابل مشاهده تنها یکی از شش نوار تابش الکترومغناطیسی است. طیف الکترومغناطیسی، انرژی های تابشی از حداقل انرژی تا بیشترین انرژی را شامل می شود. این نوارها عبارت امواج رادیویی، اشعه مادون قرمز، نور قابل مشاهده، اشعه ماورای بنفش، اشعه ایکس و اشعه گاما هستند. ترکیب همه شش نوار به عنوان طیف الکترومغناطیسی شناخته می شود.
مقالات مرتبط:
