ترکیبات سیاره
سیاره ناهید یا زهره یک پوسته سنگی، یک گوشته (mantle) (لایه زیر پوسته) سنگی ضخیم بازالتی (نوعی سنگ آتشفشانی) و هسته آهنی-نیکلی دارد. شعاع هسته آن حدود 3000 کیلومتر (1200 مایل) است. در سطح ناهید هیچ آبی وجود ندارد. سطح ناهید با استفاده از رادار و از میان لایه ابرش نقشه برداری شده. حدود 20 درصد سطح ناهید از دشت های گود و پست که از گدازه های جامد و سخت پر شده اند، 70 درصد زمین های مرتفع استوانه ای شکل و 10 درصد سرزمین های کوهستانی و فلاتی از آتشفشان ها، چاله ها و کوه ها تشکیل شده. "ایشتارترا" که تقریباً به اندازه کشور استرالیا است در منطقه قطب شمال و "آفرودیت ترا" که تقریباً به اندازه آمریکای جنوبی است، دو منطقه کوهستانی بزرگ ناهید هستند.
ناهید حوزه مغناطیسی خیلی قوی ای ندارد. اگرچه هسته آهنیش مشابه زمین است اما این سیاره به قدری کند می چرخد که نمی تواند حوزه مغناطیسی ای مثل حوزه مغناطیسی زمین به وجود آورد. در سطح ناهید بادهای نسبتاً ملایمی می وزند. سطح ناهید به شدت داغ و خشک است. هیچ آب مایعی روی سطح سیاره وجود ندارد. دمای زیاد باعث می شود هر مایعی روی سطح ناهید به جوش بیاید.
سطح ناهید اشکال متفاوتی دارد که شامل زمین مسطح، کوه ها، دره ها و دره های تنگ می شود. حدود 65 درصد سطح ناهید با دشت های مسطح و هموار پوشیده شده. روی این دشت ها هزاران آتشفشان وجود دارد که از حدود 0.5 تا 150 مایل (0.8 تا 240 کیلومتر) قطر دارند. منطقه کوهستانی حدود 35 درصد سطح ناهید را پوشانده. کوهی به نام "ماکسول" (Maxwell)حدود هفت مایل (11.3 کیلومتر) بلندی و حدود 540 مایل (870 کیلومتر) پهنا دارد و با اورست در روی زمین قابل مقایسه است. این بلندترین شکلی است که در ناهید پیدا شده و جزو کوهستان ایشتارتراست. در ناحیه ای به نام "بتا رجیو" (Beta regio) دره تنگی است که 0.6 مایل (1.0 کیلومتر) عمق دارد.
چاله هایی هم روی سطح ناهید وجود دارد. این چاله ها (حفره ها) بر اثر برخورد شهاب سنگ ها با ناهید به وجود آمده اند. ماه، مریخ و تیر (عطارد) با چاله های برخوردی پوشیده شده اند. اما ناهید چاله های کمتری دارد. کم بودن چاله های برخوردی روی ناهید، زمین شناسان را به این نتیجه رسانده که سطح کنونی ناهید تنها کمتر از یک میلیارد سال قدمت دارد.
شماری از اشکال سطح ناهید به هیچ چیزی بر روی زمین شباهت ندارند. برای مثال ناهید "کرونا" دارد. کروناها ساختمان های حلقه مانندی هستند که از حدود 95 تا 360 مایل (155 تا 580 کیلومتر) قطر دارند. دانشمندان باور دارند که کرونا موقعی شکل گرفته که مواد داغ داخل سیاره به طرف سطح بالا آمده. همچنین روی ناهید برآمدگی هایی هستند که در داخل بسیاری از دره ها و نیز در تیغه های کوه در جهات مختلف شکل گرفته اند.
ناسا دو فضاپیمای وایکینگ، یعنی وایکینگ1 و وایکینگ2 را به کاوشگر برای نشستن و گشتن بر روی سطح مریخ مجهز کرد و آن را در سال 1975 به فضا فرستاد. وایکینگ ها تصاویری از مریخ و ماه هایش به زمین ارسال کردند.
ناسا دو فضاپیمای وویجر را در سال 1977 برای کشف منظومه شمسی به فضا فرستاد. وویجرها تصاویری از سیاره های خارجی تر و ماه هایشان به زمین ارسال کردند.
یک فضاپیمای کوچک حدود 350 کیلوگرمی در فوریه 1999 پرتاب شد تا با شهاب سنگ وایلد2 ،Wild2 ملاقات کند و در سال 2006 در آمریکا به زمین بنشیند. فضاپیمای استارداست ناسا برای کسب اطلاعات درباره شهاب سنگ ها طراحی شده بود. استارداست یک نمونه از مواد شهاب سنگ ها را به زمین آورد.
فضاپیماهای مارینر برای جمع آوری اطلاعات درباره سیاره های تیر، ناهید و مریخ طراحی شدند. آنها به فضا فرستاده شدند تا از این سیاره ها نقشه برداری کنند و دما، ترکیبات، فشار و تراکم و … جو آنها را اندازه گیری کنند.
فضاپیمای کاسینی هویگنس در اکتبر 1997 به فضا فرستاده شد تا برای مأموریتی 11 ساله به زحل برود. این فضاپیما بعد از انجام تقسیم بندی های اصلی بر روی 
نه فوریه 1986 آخرین باری بود که ستاره دنباله دار هالی از زمین دیده شد. دانشمندان با مطالعه هالی که در این سال به زمین نزدیک تر بود مطالب زیادی درباره ستاره های دنباله دار آموختند. پنج فضاپیما و چندین سفینه، اطلاعاتی درباره ظاهر و ترکیب شیمیایی هالی جمع کردند. به این ترتیب مشخص شد که هسته این ستاره دنباله دار شکل سیب زمینی دارد و حدود نه مایل یا 15 کیلومتر درازا دارد. همچنین هسته آن از مقادیر مساوی یخ و گرد و غبار تشکیل شده. حدود 80 درصد یخ هسته از آب درست شده و مونوکسید کربن منجمد شده 15 درصد دیگر را تشکیل می دهد. بقیه مواد هسته شامل دی اکسید کربن منجمد شده، متان و آمونیاک است. دانشمندان معتقدند که ستاره های دنباله دار دیگر از نظر شیمیایی شبیه به ستاره دنباله دار هالی هستند.
برخورد یک سیارک با زمین ممکن است باعث انقراض نسل دایناسورها شده باشد. نظریه سیارک "آلوارز" توضیح می دهد که 65 میلیون سال قبل برخورد یک سیارک بزرگ با زمین کشتاری دسته جمعی را در بین دایناسورها موجب شده. این برخورد تغییرات آب و هوایی شدیدی بر روی زمین ایجاد کرده که به مرگ و میر بسیاری از گروه های موجودات زنده از جمله دایناسورها انجامیده.
نظریه های بسیار زیادی درباره این که چرا این انقراض در دوره کرتاسه-ترتیاری رخ داده ارایه شده است. اما نظریه ای که به طور گسترده ای مورد قبول همه واقع شده (این نظریه در سال 1980 به وسیله لوییس آلوارز فیزیک دان و پسر زمین شناسش والتر آلوارز ارایه شد) این است که حدود 65 میلیون سال پیش، سیارکی به قطر چهار تا نه مایل یا شش تا 15 کیلومتر با زمین برخورد کرد. این تصادف پوسته زمین را سوراخ کرد و جریانی از گرد و غبار و مواد دیگر را به جو فرستاد و باعث آتش سوزی های عظیم، فعالیت های آتشفشانی، سونامی و توفان های عظیم با بادهای شدید و باران اسیدی شد. این تصادف می توانسته باعث تغییرات شیمیایی در جو زمین شده باشد و غلظت اسید سولفوریک، اسید نیتریک و ترکیبات فلوراید را افزایش داده باشد. گرمای ناشی از موج انفجار ناشی از این برخورد، بسیاری از موجودات زنده را خاکستر کرد.
چاله های زیادی روی زمین وجود دارد. یک حفره که بر اثر برخورد به وجود آمده با عرض 120 مایل یا 180 کیلومتر و عمق یک مایل یا 1600 متر در شبه جزیره یوکاتان در خلیج مکزیک پیدا شده. قدمت این حفره به 65 میلیون سال قبل برمی گردد و شاید این حفره ناشی از برخورد یک شهاب سنگ در دوره کرتاسه-ترتیاری باشد.
سیستم آلفا سنتوری، سیستم ستاره ای است که نزدیک ترین سیستم به زمین است. نزدیک ترین ستاره به ما پروکسیما سنتوری است که به نام آلفا سنتوری C هم معروف است (چون تاریک ترین ستاره در سیستم آلفا سنتوری است). پروکسیما سنتوری (Proxima Centauri) حدود 4.2 سال نوری از خورشید فاصله دارد. درخشش مطلق آن 15.5 و درخشش ظاهری 11.05+ (متغیر است) دارد. نوع طیفش M5.5Vc است.